NIEUWS
Postume Uitreiking Onderscheidingen 9 maart 2018 Toespraak Cdt Bronbeek, Kolonel der Huzaren M.C. Dulfer
geplaatst: 20 mrt 2018
De mannen die dit keer postuum onderscheiden werden waren :
Soldaat KNIL Gerrit Jan Veldman, postuum
Mobilisatie-oorlogskruis, Ereteken voor Orde en Vrede en Demobilisatie Insigne KNIL
Brigadier KNIL Gerrit Willem Husmans, postuum
Mobilisatie-oorlogskruis, Ereteken voor Orde en Vrede en Demobilisatie Insigne KNIL
Soldaat KNIL Dirk Hendrikus Matheus Johannes Krahmer, postuum Mobilisatie-oorlogskruis, Ereteken voor Orde en Vrede en Demobilisatie Insigne KNIL
Soldaat KNIL Frans Jozef Bouwens, postuum
Ereteken voor Orde en Vrede en Demobilisatie Insigne KNIL
Soldaat KNIL Gerardus Johannes Christiaan van der Leeuw, postuum Mobilisatie-oorlogskruis
 
Toespraak uitreiken postume onderscheidingen, 9 maart 2018 - cdt Bronbeek Kolonel m.c. Dulfer
Dames en heren, geachte aanwezigen
Ik ben de kolonel Michiel Dulfer en als commandant van het KTOMM Bronbeek heet ik u welkom hier in de commandantswoning en wel in de oorspronkelijke 'muziekkamer' van de woning.
 
 
# Ga verder naar de de uitreiking
# Film van deze uitreiking gemaakt door Mauro
BRONBEEK:
Bronbeek was - sinds 1863 - en is, wij huisvesten nog steeds 2 KNIL veteranen, een Koloniaal Militair Invalide huis. Sinds 1888 voert zij het predicaat Koninklijk waarvoor de afkorting KKMI in de historische poort staat.
Ik waardeer het zeer dat u gekozen hebt voor deze historische locatie waar 155 jaar geschiedenis op u neerkijken evenals de stichter van het instituut, koning Willem III en zijn tweede vrouw koningin Emma van Waldeck-Pyrmont.
 
Bronbeek: Sprekende en stille getuigen van een roemrijk grijs, maar ook recent verleden in dienst van Koning, volk en vaderland waarvan het Nederlands - Indische verleden een onlosmakelijk deel uitmaakt. Dus ook het lijden, sterven en gedenken. Om eer te bewijzen aan hen die wij achterlieten, maar ook die het overleefden en aan hun nabestaanden.
 
Bronbeek is een natuurlijke en historische locatie om een eigen plekje te hebben voor overlevenden en/ of nabestaanden om dat specifieke aspect van de strijd in zuidoost Azië te ge- en herdenken. Stil te staan bij dat leed.
 
Dat Bronbeek in een behoefte voorziet getuige de monumenten en de herdenkingen. Getuige de toename aan monumenten op het landgoed.
Daarvan getuige de bloemen bij enig monument door het hele jaar heen, zonder dat er een officiële herdenking of reünie heeft plaatsgevonden.
 
Daarvan getuige de verzoeken tot as verstrooiing bij één der monumenten op landgoed Bronbeek.
 
Daarvan getuige ook deze bijeenkomsten, hier in de commandantswoning, met nabestaanden om de waardering en erkentelijkheid voor de inzet en opoffering van hun familielid in de vorm van de nooit ontvangen onderscheiding alsnog in ontvangst te mogen nemen.
 
De tweede wereldoorlog is geschiedenis, maar niet voorbij, ook al wordt het aantal ooggetuigen, slachtoffers die erover kunnen vertellen, de oorlog bewust hebben meegemaakt, steeds minder.
 
Met hun getuigenis is, … wordt een stuk Nederlandse geschiedenis vastgezet in ons collectieve geheugen en blijft de herinnering aan de slachtoffers bewaard.
En dat is nodig; bitter noodzakelijk!
 
De overlevering van de doorstane verschrikkingen als getuigenis van wat mensen elkaar in massaliteit onderling kunnen aandoen.
 
De overlevering door hen die de ontberingen, de mensonterende vernederingen, martelingen moesten doorstaan aan hen die het nooit mogen vergeten. Overgedragen aan volgende generaties.
 
Wij doen dat als instituut Bronbeek, maar juist u draagt daar ook aan bij door hier vandaag aanwezig te zijn. Door deze onderscheiding te hebben aangevraagd en door hier vandaag deze onderscheiding in ontvangst te willen nemen. Door over uw familielid op internet of anders te publiceren, foto´s te plaatsen.
 
Maar meer dan dat….
De Nederlandse theoloog-dichter Huub Oosterhuis schreef in 2008 een speciale uitgave voor de maand van de spiritualiteit. Dit boekje kreeg als titel 'Jij die mij ik maakt'.
 
In dertig korte teksten laat Oosterhuis zien hoe jij en ik elkaar kunnen inspireren om de wereld een beetje beter te maken. In de aanvaarding van de ander wórd ik mijzelf, en wordt de ander 'jij die mij ik maakt'.
 
De voorzitter van de stichting Slachtoffers Japanse Zeetransporten, Heiko Roelfsema, betrok dat bij een herdenking op zijn persoonlijke situatie door te stellen: “van en paar feiten die je weet over een naast familielid een verhaal maken”… een verhaal waardoor wij onszelf kunnen vormen; “Een verhaal over jou dat mij ik maakt.”
 
Zo´n verhaal dat mij ik maakt was toen de heer Aarnout Loudon voor het eerst in zijn leven van een van de laatste overlevenden van de ‘hellships’ – de heer Willem Punt; overlevende van de torpedering van JUNYO MARU en krijgsgevangenschap en dwangarbeid aan de Pakan Baroe spoorlijn – hoorde hoe het zijn vader in de laatste momenten van zijn leven was vergaan alvorens hij overboord werd gezet door de commandant van een Japans escorteschip en verdronk.
 
Een mevrouw, een dochter, die postuum een Mobilisatie-Oorlogskruis ontving voor haar vader die de oorlog niet overleefde die vertelde: “Ik heb ook altijd het gevoel dat ik maar door moet gaan. Voor twee moet leven. Juist omdat hij het leven liet en die kans niet kreeg. Je kunt wel zeggen; laat dat verleden nu rusten en kijk vooruit, maar de toekomst wordt altijd bepaald door je verleden.”
 
Op enig moment werd ik door een maatschappelijk werkster voor veteranen van ‘de Basis’ in Doorn gevraagd of ik kon bevestigen dat er een monument op landgoed Bronbeek staat ter nagedachtenis van de slachtoffers van de Birma-Siam/ Pakan Baroe spoorlijn.
 
Een mijnheer, een zoon, was al jaren op zoek naar een plek ter nagedachtenis van zijn vader. In Roermond en in Margraten. Hij had daar zelfs een graf geadopteerd van een wildvreemde Amerikaanse soldaat ter herinnering aan zijn vader. Ik kon bevestigen dat er zo’n monument is en zelfs dat de naam van zijn vader erin staat.
 
Het monument dat hem als nabestaande een plek biedt waar hij zijn vader kan herdenken. De maatschappelijk werkster van ´de basis´ mailde mij terug: “dank u wel voor uw reactie. Ik heb het mijn cliënt verteld. Hij heeft gevonden wat hij zocht… Hij is weer thuis.”
 
Het verhaal van uw familielid, de 5 mannen die vandaag hier centraal staan, is niet alleen het verhaal van het opbouwen van een bestaan onder de langzaam als donkere, onheilspellende onweerswolken samenpakkende dreiging van oorlog; is niet alleen hun indiensttreding in het KNIL en hun verbeten maar kortstondige gevecht tegen de Japanse invasie in maart 1942; maar is juist het verhaal van de verschrikkingen en ontberingen; de mensonterende vernederingen in de Japanse dwangarbeiderskampen maar ook die van de 'hellships' waarop de krijgsgevangen onder even dramatische omstandigheden als in de kampen getransporteerd werden.
 
Is ook het verhaal hoe uw familielid ermee om moesten gaan wat hij heeft meegemaakt en moeten doorstaan na de bevrijding. Voor een van hen is die dag zelfs nooit gekomen.
Maar niet alleen hoe zij die het overleefden ermee moesten leven, maar waarschijnlijk ook hun familie; u!
 
Tot 1 juli loopt hier op Bronbeek de tentoonstelling ´verlangen, vrijheid & kameraadschap` Een ontmoeting met veteranen. Het thema is ´de kunst van het verwerken´ want waar praten over ervaringen tijdens een oorlog of missie soms moeilijk is, blijkt schilderen, tekenen, beeldhouwen of anderzijds creatief bezig zijn voor sommigen een betere of zelfs de enige manier om te verwerken wat zij gezien en/ of meegemaakt hebben.
 
Zo ook voor de inmiddels overleden Fred Seiker. Een Rotterdamse jongen die voer op de grote vaart naar zuidoost Azië. Vast kwam te zitten in de oorlogsdreiging aldaar en dienst nam in het KNIL, krijgsgevangen werd zoals uw familielid en werd afgevoerd naar CHANGI en de Birma Siam spoorlijn. Hij overleefde de hel, keerde niet terug naar Nederland maar vestigde zich in het verenigd koninkrijk.
 
Niet alleen om zijn traumatische ervaringen te verwerken maar ook om die ervaringen in de vorm van vele aquarellen, die hij schonk aan museum Bronbeek, over te leveren aan volgende generaties… aan hen die het nooit mogen vergeten.
 
De tweede wereldoorlog is geschiedenis, maar niet voorbij en vaak nog steeds een onverwerkt verleden.
 
Dinsdag las ik het nieuwsbericht dat het wrak van het vliegdekschip de USS Lexington, na 76 jaar gevonden. Het zonk in 1942 tijdens de slag in de Koraalzee 800 kilometer uit de kust van Australië. Hierbij verloren 216 zeelieden het leven.
 
Op 28 februari herdachten wij hier op het landgoed de slag in de Javazee. 915 marinemensen, waarvan 220 uit Nederlands- Indië verloren in korte tijd hun leven.
 
Bij die herdenking hield de chef der equipage van het commando zeestrijdkrachten, de adjudant Jack Gouda, een toespraak waarin hij op aangrijpende/ inspirerende wijze vertelde over de laatste uren van marinemannen aan boord van Harer Majesteits de Ruijter.
 
De commandant van de De Ruijter, de kapitein-luitenant ter zee Lacomble, die de bij de reddingssloepen verzamelde bemanning op kalme en, voor zover mogelijk, geruststellende wijze toesprak en afsloot met de woorden: “jongens tracht je te redden, het schip is verloren en er is niets meer aan te doen. God zij met jullie.”  De commandant verliet daarna ‘de bak’ en hij is nooit meer teruggezien!
 
De Indische matroos-ziekenverpleger Moorman die nadat de De Ruijter door een Japanse torpedo getroffen was koortsachtig de gewonden naar de weinige reddingssloepen bracht, hij zijn reddingsvest afstond en verkoos om bij de gewonden aan boord van de zinkende De Ruijter te blijven.
 
De LTZ3 Kooijman die door de overlevenden geroemd werd vanwege zijn kalme en doortastende optreden. Wat van hem rest is zijn plunjezak die achter was gebleven in Soerabaja.
 
Ook zij gingen, net als uw familielid van huis, werden onder de wapenen geroepen en trokken ten strijde, werden krijgsgevangen genomen en als beesten afgevoerd. Hun familie in angst en onzekerheid achterlatend.
 
Hulde de prachtige oost Aziatische wereld zich onder de Japanse terreur in de donkerste, onzekerste tijden.
 
Zoals een andere dochter van een vader die de oorlog niet overleefde het beschreef: "Korte tijd nadat mijn vader was ontslagen werd hij door de militaire politie, de Kenpeitai, gearresteerd; dat was heel traumatisch. Hij moest in een vrachtwagen stappen en werd weggevoerd; ik ben er in het donker nog achteraan gerend. Het is het laatste wat ik van hem heb gezien."
 
‘Without you now I see,
How fragile the world can be
And I know you've gone away
But in my heart you'll always stay.’

'I cried for you' van Katie Melua
 
UITREIKING POSTUME MEDAILLES AAN:
1.  Korporaal KNIL D.H.M.J. Krahmer
2.  soldaat KNIL G.J.C. van der Leeuw
3.  sergeant KNIL G.W. Husmans
4.  militie soldaat KNIL G.J. Veldman
5. korporaal KNIL F. J. Bouwens
 
# Ga verder naar de de uitreiking
# Film van deze uitreiking gemaakt door Mauro
   
-◊- Monumenten op landgoed Bronbeek
-◊- Fred Seiker, Lest we forget
-◊- Slag in de Javazee herdenking 2018
-◊- Eerdere postume herdenkingen op Bronbeek met toespraken van commandant Bronbeek; Kolonel der 
      huzaren M.C. Dulfer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
 
Stichting Vrienden van Bronbeek
Koninklijk Tehuis voor Oud-militairen en Museum KTOMM Bronbeek 
     
mail: svvb1983@gmail.com

 

SVVB
 
 
@ SVVB