NIEUWS

Militaire Bedevaart Lourdes 17 t/m 21 mei - Bronbekers op Bedevaart, door Wim Paulus - Bronbeek bewoner
(foto's Geertje, door op de foto's te klikken worden ze groter)
geplaatst 24 mei
.......'Opvallend aan de militaire bedevaart is de deelname van veel anders- en niet-gelovigen. Dit jaar geeft zelfs het hoofd van de Humanistische Geestelijke Verzorging acte de présance. Een militaire bedevaart heeft dan ook een heel ander karakter dan een reguliere pelgrimage. Enerzijds strak militair georganiseerd, anderzijds veel ruimte voor ontmoetingen. En wat de Bronbekers betreft: ‘Niets hoeft, alles mag’. Ook de Bronbeek groep heeft een zeer diverse samenstelling. Dat verklaart waarom niet ieder van hen met dezelfde verhalen is teruggekomen. Ieder kiest namelijk óók programmaonderdelen die hem of haar het meest aanspreken.
Zo gaat Nelly Singerling samen met haar kleindochter Alicia Medley , die speciaal om haar oma te begeleiden uit Canada is overgekomen, uiteraard kijken bij de demonstratie parachute springen. Zo slaat Jan de Bruin vrijwel geen mis over, volgt voormalig bergbeklimmer Jacques de Jonge de lokroep van de bergen ...'
BRONBEKERS OP BEDEVAART NAAR LOURDES
Op Pinkstermaandag, om precies twee uur, landt op Vliegbasis Eindhoven een Boeing 737 van de Tsjechische chartermaatschappij Smartwings. Aan boord 173 pelgrims, waaronder 9 Bronbekers en hun 10 begeleiders, die terugkeren van de 60e Militaire Bedevaart naar Lourdes. Zij maken deel uit van de ruim 14000 militairen en veteranen uit 58 landen die rond Pinksteren deze Franse plaats in de Pyreneeën bevolkten.
Vijf dagen eerder, op donderdag 17 mei, een zelfde tafereel in omgekeerde volgorde. Dan start met bijna twee uur vertraging om 12.50 uur een Boeing van dezelfde maatschappij, vanaf dezelfde plaats, met dezelfde passagiers, richting Lourdes. Vertraging lijkt die dag een sleutelwoord; eerder die morgen arriveert de bus die de Bronbekers naar Eindhoven brengen zal, een half uur ná geplande vertrektijd.
Vertragend werkt ook de strenge controle bij het inchecken, waarbij het jasje uit moet en zelfs de broekriem af.
In de vertrekhal onderbreekt Rob Schmidt, plaatsvervangend voorzitter Stichting Militaire Lourdes Bedevaart, populair gezegd de reisleider van het grote gezelschap, het geroezemoes.
Hij geeft wat aanwijzingen, vertelt dat naar hij hoopt op vliegveld Tarbes bussen klaar zullen staan om de reizigers naar het nabijgelegen Lourdes te vervoeren. Hij voorspelt dat de aankomst in een volledige chaos zal plaatsvinden maar dat uiteindelijk alles goed zal komen.
Een zegenbede, voor vertrek uitgesproken door vicaris generaal monseigneur Woolderink , zal daar ongetwijfeld aan bijdragen, niet aan de chaos, wel aan de goede afloop.
Terwijl de achtergebleven Bronbeekbewoners zich te goed doen aan witte bonen met visfilet of schouderkarbonade, worstelen zo’n 500 kilometer verderop, op ruim 1000 meter hoogte , negen van hun huisgenoten zich door een ‘Panini Salami/Cheese’. Die blijkt namelijk te bestaan uit twee op elkaar gelegde stukken zachtboard met een ondefinieerbare kledder troep daartussen. De lieftallige glimlach waarmee deze vliegtuigbagger werd geserveerd maakt maar weinig goed. De soepele landing om 13.23 wel.
 
Op het vliegveld van Tarbes komt de voorspelling van Schmidt helemaal uit. De chaos is compleet. De luchthavenbus stopt voor de verkeerde deur, de juiste blijkt 20 meter verderop te liggen. Toch moet iedereen weer instappen om vervolgens opnieuw uit te stappen, de bagageafhandeling loopt een kwartier vertraging op. De beloofde bussen staan er, alleen weet niemand waar. Schmidt loopt druk regelend rond, het inpakken van de bagage duurt eindeloos, bagageruimte blijkt te krap, bussen staan elkaar in de weg en als iedereen eindelijk de juiste bus gevonden heeft blijken er zitplaatsen tekort.
 
Toch komt alles goed en als de koelbloedige buschauffeurs tenslotte nog de voortdurende verkeerschaos in Lourdes overwonnen hebben, worden de Bronbekers afgeleverd bij hotel ‘Des Rosiers’ dat de komende dagen hun onderkomen zal zijn.
Het programma van de ‘60e internationale militaire ontmoeting Lourdes’ is vol, bomvol. Te vol om alle evenementen te kunnen bijwonen. Ook de delegatie uit Bronbeek maakt noodgedwongen keuzes. Soms om fysieke redenen, soms omdat het domweg onmogelijk is op twee plaatsen tegelijk te zijn. Maar vrijdagmorgen vroeg is de hele delegatie present bij de Nederlandse mis die gehouden wordt bij de beroemde grot waar 160 jaar geleden alles begon. Voor degenen die voor het eerst deelnemen een bijzondere ervaring. Niet alleen de dienst, maar ook de weg er naar toe. In marscolonne, de Kapel van de Grenadiers en Jagers voorop, door de smalle straten van Lourdes. Onderweg begroet en gefotografeerd door talloze belangstellenden, al dan niet in uniform.
In de dienst bij de grot gaat monseigneur Woolderink voor. Hij staat stil bij het spreekwoord ‘Gedane zaken nemen geen keer’, en legt uit dat door het offer van Jezus Christus, gedane zaken wel degelijk een keer kunnen nemen. Dat vergeving en barmhartigheid werkelijk zaken ten goede kunnen keren. Een voor Bijbelkenners bijzonder moment ontstaat als tijdens het eucharistische gebed plotseling een zwerm zwaluwen de grot binnen scheert. Die herkennen het beeld uit psalm 84, waarin sprake is van een zwaluw die nestelt bij de altaren van de Heer.
 
Ook het lopen van de kruisweg staat op het programma van die vrijdag. Lourdes biedt de mogelijkheid tot keuze tussen een grote en een kleine. Aangezien de grote ook bekend staat als ‘de Kruisweg op de heuvel’ kiezen de Bronbekers om begrijpelijke redenen voor de kleine, hoewel die ‘Kruisweg voor de zieken’ heet. Dat neemt niet weg dat een groep topfitte Franse cadetten ook deze route kiest en per statie ruimschoots de tijd neemt. De Nederlandse groep moet dan ook regelmatig even wachten. En zelfs tijdens het lopen van een kruisweg blijkt dat niet iedereen rekening houdt met de ander. Een grote Spaanse groep burgers verschijnt, compleet met gitaarspelers, zangeres en elektronische versterking. Tegen dat mechanische geweld is het ijle gezang van de Hollanders, ondanks krachtige steun van voormalig koorzanger Fons van den Brand, niet opgewassen. Ook de lezingen zijn onverstaanbaar. Het tekstboekje breng uitkomst. De Nederlandse deelnemers zijn overigens unaniem van mening dat de teksten, gelezen bij iedere statie, voortreffelijk gekozen, zeer toepasselijk en vooral zeer troostrijk voor militairen en veteranen zijn.
 
De vrijdagmiddag kent ook tal van activiteiten. Zo vindt de openingsceremonie van het tentenkamp en de internationale Openingsviering plaats. Daarnaast is een bus-excursie naar het Pyreneeëndorp Gavarnie georganiseerd en vindt een sacramentsprocessie plaats.
Opvallend aan de militaire bedevaart is de deelname van veel anders- en niet-gelovigen. Dit jaar geeft zelfs het hoofd van de Humanistische Geestelijke Verzorging acte de présance. Een militaire bedevaart heeft dan ook een heel ander karakter dan een reguliere pelgrimage. Enerzijds strak militair georganiseerd, anderzijds veel ruimte voor ontmoetingen. En wat de Bronbekers betreft: ‘Niets hoeft, alles mag’. Ook de Bronbeek groep heeft een zeer diverse samenstelling. Dat verklaart waarom niet ieder van hen met dezelfde verhalen is teruggekomen. Ieder kiest namelijk óók programmaonderdelen die hem of haar het meest aanspreken. Zo gaat Nelly Singerling samen met haar kleindochter Alicia Medley , die speciaal om haar oma te begeleiden uit Canada is overgekomen, uiteraard kijken bij de demonstratie parachute springen. Zo slaat Jan de Bruin vrijwel geen mis over, volgt voormalig bergbeklimmer Jacques de Jonge de lokroep van de bergen en schrijft zich samen met Gerard Hensbergen, diens zoon Hans en Willem Paulus in voor een bustochtje hoog de Pyreneeën in. Leen Kool bezoekt samen met zijn begeleidster Wilma Luyke vrijwel iedere bijeenkomst onder het motto ‘Zoveel mogelijk meemaken’ en Jan Oostervink maakt samen met zijn zoon Stan een stevige voettocht in de omgeving. Fons van de Brand vergezeld van zoon Patrick bezoekt behalve een aantal vieringen, ook de beroemde brug en bekijkt vanaf het terras het veelkleurige militaire gezelschap dat zich daar vermaakt. Ook Gert Albers laat zich niet onbetuigd. In een van de drukke straatjes spreekt hij een admiraal aan en vraagt hem of hij toevallig in de organisatie van de bedevaart zit. Dat blijkt niet het geval, maar de overste die naast hem loopt is wel lid van het organiserend comité. Aan hem doet Gert dan ook het voorstel om volgend jaar een groter letter-type voor de programma’s te gebruiken. Zodat hij en andere minder-goed-zienden ook uit volle borst de liederen mee kunnen zingen.
 
En achter de schermen werken Aalmoezenier Gertjan Jorissen, zijn echtgenote Marion en vrijwilligsters Geertje Besselink en Sonja Luttik , alsmede verpleegkundige Jerrel Dewnarain onverdroten aan het welzijn en welbevinden van de Bronbeekbewoners. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat staan ze klaar met raad, daad, medicijnen, koffie en af en toe een biertje. Zonder hen zouden de Bronbekers niet eens in Lourdes zijn, laat staan de activiteiten kunnen bezoeken. Immers al op 8 februari startten Gertjan en Marion de voorbereidingen voor de tocht en regelden al het papierwerk dat de groep nodig heeft om Lourdes te bereiken. Eenmaal daar, staan en Geertje, Sonja en Jerrel voortdurend klaar met reserve rolstoelen om vermoeide Bronbekers te brengen waarheen ze maar willen.
 
Toch treedt de groep ook menigmaal als hechte ploeg ambassadeurs van Bronbeek naar buiten. Zo vertegenwoordigen ze hun tehuis met verve bij het maken van de groepsfoto en de daarop volgende receptie en gezamenlijke lunch. Ook zijn ze vrijwel compleet present bij de Nederlandse afscheidsviering op zondagmiddag. De dienst staat vanzelfsprekend in het teken van Pinksteren en kent een opmerkelijk onderdeel : getuigenissen/verhalen van bedevaartgangers. Daarin vertellen vijf jonge Nederlandse militairen in opleiding, over hun ervaringen. Minstens drie beginnen hun betoog met aan te geven dat ze niet gelovig zijn. Toch zeggen ze allemaal iets van Lourdes te hebben mee genomen, het ondefinieerbare , vaker gememoreerde, ‘Lourdesgevoel’.
 
Opmerkelijk is ook de spontane bijdrage van Luitenant-generaal van Griensven, de Inspecteur-Generaal der Krijgsmacht en Inspecteur der Veteranen/Reservisten. In een onvoorbereide openhartige toespraak vertelt hij onder meer over de oude doortrapfiets uit zijn jeugd, waar hij wel eens vanaf viel. Vallen en opstaan als metafoor voor de kwetsbaarheid van de mens. Als hij dan gevallen was zocht hij geen troost bij zijn vader maar bij zijn moeder. En daarvoor kwam hij naar zijn zeggen naar Lourdes: de troostende Moeder.
 
De zondagavond staat in het teken van de afscheidsconcerten. Enkele leden van de groep bezoeken het concert van het Duitse ‘Heeresmusikkorps’. Enkelen blijven achter in ‘Des Rosiers’ en hebben later spijt. Want de terugkerende concertbezoekers zijn laaiend enthousiast over het optreden van dit beroemde orkest. Achterblijvers en terugkeerders vormen dan ook al snel een gezellige kring en drinken gezamenlijk een pint op de goede afloop en voorspoedige terugreis.
Onvermijdelijk komt het moment van vertrek. Het lijkt wel of zodra er autobussen bij betrokken zijn de chaos losbarst. Ook het vertrek van de Bronbekers verloopt chaotisch, maar uiteindelijk zit iedereen en loodst de Franse chauffeur z’n voertuig behendig door de in Lourdes gebruikelijke verkeerschaos. Opnieuw is de controle op vliegveld Tarbes streng en traag. Maar na geduldig doorstaan van de bureaucratie kan dan toch de vliegtuigtrap worden bestegen. Aan boord wacht nog een verassing; de lunch bestaat ditmaal niet uit plakken zachtboard, maar uit een, weliswaar erg zacht uitgevallen, baguette - prima wat de Bronbekers betreft – met zowaar een herkenbare plak kaas en ham. Na 2 uur en 16 minuten vliegen landt de Boeing veilig maar hobbelig op Nederlandse bodem. Dan gaat alles snel, de bus naar Bronbeek staat klaar en de chauffeur heeft haast. Daardoor schiet de gebruikelijke afscheidsborrel in de officiersmess van Vliegbasis Eindhoven er bij in. Ter compensatie biedt Gertjan ruimhartig een rondje aan op Bronbeek. Het nuttigen daarvan is de laatste gezamenlijke actie van de groep Bronbekers en hun begeleiders die allen kunnen terug zien op een geslaagde reis.
 
De trip naar Lourdes is voorbij en een klein wondertje is dat alle, voor vertrek ruimschoots verstrekte, plastic regenponcho’s ongebruikt mee teruggekomen zijn.....
 
Enkele Bronbekers poseren opgewekt in de voor geval van nood meegebrachte rolstoelen die soms een welkome zitplaats bieden.’ Schrijver van dit artikel Wim Paulus  
Sonja Luttik en meneer van Hensbergen in gesprek De Franse Luchtmacht betoonde respect aan alle militairen van de bedevaart Lourdes
De Pauselijke Garde liep regelmatig door  Lourdes Onderonsje met de IGK Generaal-majoor van Griensven
 
-◊- Vlogs Militaire bedevaart
-◊- Lourdesbedevaart 2016
 
Lichtjesmis. Niet alleen veel Europese delegaties. Ook was er een Koreaanse delegatie die veel bekijks trok...
Korea delegatie met de militairen uit Curaçao  
   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
 
Stichting Vrienden van Bronbeek
Koninklijk Tehuis voor Oud-militairen en Museum KTOMM Bronbeek 
     
mail: svvb1983@gmail.com

 

SVVB
 
 
@ SVVB